Column Zo van die katerdagen

Jean-Mi doodde de jeuk in zijn hol door met de wijsvinger een krachtige maar korte penetratie te maken. Hij rook er even aan, constateerde een mengeling van stront, aarsbaardzweet, zaaddodend glijmiddel en rubber. Die geur stond hem wel aan, en besloot een tweede, zij het iets langere penetratie met de wijsvinger uit te voeren. Na deze korte ochtendgymnastiek krabde hij de prut uit de ogen en bewoog zich richting douche. Op het traject tussen zijn bed en de badkamer ontweek hij enkele gescheurde kleren, drie sigarettenpeuken, een omvergeworpen wijnglas en een gewurgde homo, die naakt met anale condoom rond de hals en uitpuilende ogen het niets in staarde. Jean-Mi was nogal streng voor flikkers die niet aan zijn bedstandaarden voldeden. Bij wijze van test stak hij ook even een wijsvinger in diens hol, om het verschil in geur te analyseren tussen een levend en dood kakgat. ‘Net hetzelfde’, zo besloot hij voor zichzelf, ‘maar geen aarsbaardzweet’. Hij joeg vuur in een op de grond gevonden jointrestje en opende de badkamerdeur. Tijd voor een nieuwe dag.

Na de douche had Jean-Mi snel een oude jeans en sloddertrui aangehesen, en zichzelf getrakteerd op een deugddoend ontbijt, zijnde een pakje dinosauruskoeken met melkchocolade en een fikse teug Talisker van 10 jaar oud. Hij slaakte een korte zucht, joeg nogmaals vuur in de jointpeuk en trok ze op tot aan het zelfvervaardigde filtertje. Hij slenterde naar de IKEA-kleerkast, die schots en scheef in de hoek van zijn kot stond. Na vier keer verhuizen heb je het wel gehad met die goedkope troep. Begeleid door een stevige oprisping trok hij de deur open en haalde er een roodkleurige hakbijl uit en twee slijpstenen. Hij gebruikte er een om de bijl vlijmscherp te maken, de andere legde hij op een vensterbank. Zonder verdere emotie legde hij de bijl naast de betreurde jongensachtige figuur, en haalde zijn linkerhand door diens blonde krullen. Met z’n rechterhand opende hij z’n rits en stimuleerde zijn steeds harder wordende lul. Net voor het hoogtepunt trok hij met de linkerhand de mond open van zijn meest recente bedpartner, en mikte zijn zaad zeer precies in de holte. ‘That’s one for the big ride home, buster!’ gierde Jean-Mi, en produceerde een stonede bulderlach, die hij nog een volle minuut zou aanhouden. Nadat hij z’n hand had afgeveegd aan de blonde haren van de rigor mortis vertonende jongen klemde hij de bijl met beide handen stevig vast en plofte het ding met een enorme kracht in de nek van het lijk.

Door de slag was een deel van Jean-Mi’s zaad terug uit de mondholte gedropen, maar dit kon gestopt worden door het hoofd snel ondersteboven te houden. Dit deed Jean-Mi maar voor de lol, want het ding moest toch een vuilniszak in. Hetzelfde deed hij met de ledematen, en ook de romp werd in stukken verdeeld. Hij had nog even getwijfeld of hij over zou gaan tot het sodomiseren van de overgebleven romp, maar besloot dan maar te kiezen voor nog een teug Talisker. Alle stukken waren nu verdeeld in zes verschillende vuilniszakken,die hij allen samen een grote sportzak induwde. Het was gelukkig een niet al te grote homo, die hij gisterenavond in de Vooruit had binnengedaan, dus qua draaglast zou dit wel meevallen. Jean-Mi hees de sportzak over z’n schouders, opende het raam en nam de tweede slijpsteen in z’n hand. Hij wachtte geduldig op de eerst passerende lijnbus, en mikte de steen ondanks zijn niet meer nuchtere staat, behoorlijk feilloos in diens voorruit. De hierop volgende kettingbotsing zorgde voor danig wat commotie op straat, war ruimschoots volstond om zich ongemerkt uit de voeten te maken.

Aangezien hij de Schelde al wat te veel had gebruikt voor het dumpen van stukken slechte minnaar, besloot hij om eens voor het kanaal Gent-Terneuzen te gaan. Hij had ook de Leie kunnen nemen, maar mensen die stoned zijn houden er nu eenmaal niet altijd een logische redenering op na. Hij struinde met de sportzak langsheen de dokken, waar ongeveer elk uur van de dag geen kat zich ophield. Nu en dan haalde hij één van de vuilniszakken tevoorschijn en keilde die zonder nastaren in het kanaal. De fles Talisker die hem hierbij begeleidde, raakte ook steeds leger. Na de laatste zak ongeveer ter hoogte van de WEBA weggesmeten te hebben, maakte Jean-Mi rechtsomkeer en begaf zich richting bushalte. Vanavond is weer een nieuwe avond, een nieuw feestje, weer een kans op lekkere seks. Maar stiekem hoopte hij weer op slechte seks, want ochtendrituelen zijn er nu eenmaal om in stand te houden. Jean-Mi staarde in de lucht, grijnsde en goot het laatste restje scotch in zijn keelgat. Vooruit, vooruit naar een nieuwe nacht. Een helse nacht, vrije liefde en hemels genot. Zijn grijns transformeerde in een lach, en die lach opnieuw in een bulderlach die doorheen de stilte van de dokken heen brak. De bulderlach zou pas worden onderbroken toen de lijnbus voor hem stopte, en de chauffeur niets meer kon constateren dan een dode zatlap…