Omtrent altruïsme en brandende monniken

Dit topic is bloédserieus bedoeld. Het gaat over Nangdrol. Ja ik weet het, léés nu maar gewoon.

De 18-jarige Nangdrol stak zichzelf in brand in het aan Tibet grenzende gewest Aba. De jonge monnik riep daarbij verschillende slogans voor de onafhankelijkheid van Tibet en de Dalai Lama. Hij riep 'Mag de Dalai Lama 10,000 jaren leven' en 'Vrijheid voor Tibet'.
Dit jaar alleen al hebben 21 Tibetanen zichzelf in brand gestoken uit protest. De meeste zelfverbrandingen vinden plaats in het gewest Aba.
De zelfverbrandingen worden afgekeurd door de Tibetaanse regering in ballingschap. 'De protesten tegen de Chinese bezetting moeten een vreedzaam karakter hebben', zei de regering zaterdag nog in een verklaring.

Ik vraag me af of een 18-jarige werkelijk zó politiek of religieus overtuigd kan zijn dat ie zichzelf bereidwillig in brand steekt voor de goede zaak, wetende dat het uiteindelijk toch weinig uitmaakt voor de vrijheid van z'n volk, want de Chinese overheid zal heus niet malen om enkele tientallen die hards. Waarom doé je zoiets dan? De term 'indoctrinatie' lijkt me overdreven, maar ergens denk ik toch dat je niet helder meer redeneert als je je eigen lichaam zomaar wil verminken of opofferen voor een louter symbolische (maar uiteindelijk nutteloze) daad. Het enige leven dat je hebt (oké, misschien niet volgens hun religie) zomaar afstaan komt op het eerste zicht misschien altruïstisch of nobel over, maar bij nader inzicht bereiken ze er niet veel goeds mee voor hun Tibetaans volk. Iintegendeel; ze zorgen voor nog wat meer emotionele schade. En daarbij kan het - een beetje zoals bij zelfmoordterroristen, ook al bereiken zij vaak méér met hun daden - evengoed geïnspireerd zijn door een vorm van zelfverheerlijking, martelaarschap of beloning in het hiernamaals, wat het net niét altruïstisch maakt. Ik snap het niet. Ofwel zijn we gewoon te soft geworden in die zin dat we nergens écht meer in geloven of ons leven zouden opofferen voor een ideologie omdat we als westerlingen zodanig gewend zijn geraakt aan onze vrijheid dat het vanzelfsprekend wordt, dat kan ook.

On a related note: volgens diezelfde redenering zou "zuiver altruïsme" eigenlijk gewoon niet bestààn, omdat je àltijd wel een of andere egoïstische motivatie kan vinden die erachter schuilt. Misschien geef ik wel geld aan een bedelaar / ArtsenZonderGrenzen / MusicForLife omdat ik dan een beter beeld krijg over mezelf als filantroop, maar niet omdat ik écht inzit met de mensen die ik steun. Misschien haalt Bill Gates wel een ego-boost uit zijn Gates Foundation, à la "Kijk eens allemaal wat voor een goed mens ik ben!" En misschien hadden Pater Damiaan en Moeder Teresa diep ongelukkig geweest indien ze geen job hadden waarin ze continu mensen konden helpen. Al zullen deze drie laatsten wel dichter bij 'zuiver altruïsme' staan dan veel andere weldoeners. En de meeste mensen zullen tóch redeneren van "Wat maakt het nu in godsnaam uit of er een egoïstische of altruïstische motivatie achter schuilt, het belangrijkste is dat er andere mensen geholpen worden." Wat ook waar is. Maar dan blijft de vraag: waarom jezelf in brand steken als je er niemand mee helpt? Een anti-Chinees pamflet of flyertje maken zou evenveel verschil maken, maar dan kan je als monnik tenminste nog wat genieten van je schone Tibetaanse surroundings daar.

Te filosofisch voor een maandag? Te filosofisch tout court? tl;dr? Awkay dan.